| HomeOver dibiyyaProjectenSierra LeoneSponsorenFoto-albumPublicatiesContact |
| History of Dibiyya Development Project |
|
De bewoners leven van de opbrengst van hun landbouw en wat veeteelt (geiten en kippen).
Sommige hebben een kleine palmolie plantage. De percelen voor landbouw zijn klein en niet al te productief. Hongersnood komt elk jaar voor. Veel mensen verlaten vrijwel nooit hun dorp bij gebrek aan middelen.
De oorlog veranderde echter alles. In Sierra Leone woedde tussen 1991-2001 een zeer bloedige burgeroorlog. Belangrijkste oorzaken van deze oorlog waren armoede en gewetenloze politici op jacht naar de natuurlijke rijkdommen van Sierra Leone. (diamanten). Voornamelijk het zeer afgelegen gebied in het district Kambia, waarin Dibiyya ligt werd slachtoffer van gruwelijke slachtpartijen, waardoor de inwoners naar het nabijgelegen Guinee vluchtten.
Zij realiseerden zich, dat men de gruwelijkheden van de oorlog moet proberen te vergeten en hun aandacht op de toekomst van hun kinderen moet richten. Ze zagen in, mede gezien hun ervaringen in Guinee, dat zelfontwikkeling de enige uitweg is uit de extreme armoede. Hierbij werden ze geholpen door (ex-)medewerkers van grote internationale hulporganisaties, die in de dorpen achtergebleven waren of werkeloos terugkeerden naar hun dorp.
De Community Based Organization kreeg de naam Dibiyya Development Project, omdat het idee afkomstig is van de vrouwen van Dibiyya. Dibiyya Development Project begon haar activiteiten op 15 maart 2001
Het project breidde zich later ook uit tot de andere dorpen in de omgeving en tegenwoordig is Dibiyya Development Project goed ingevoerd in alle dorpsgemeenschappen in de regio. Door het project kregen de mensen het gevoel dat ze weer een toekomst hebben. Het project is gebaseerd op de gedachte dat samenwerken in een project de hele gemeenschap ten goede komt, samenwerken zal ook uitstraling hebben naar de samenleving. Me
Suffian Allieu Badara, 38 jaar wonend in Roosendaal, Nederlandse nationaliteit, als erkend vluchteling afkomstig uit Sierra Leone en geboren in Dibiyya zelf, bezocht zijn geboortedorp in 2004. Hij kwam in contact met de vrouwen van Dibiyya Development Project. De vrouwen vertelden over de strijd die zij moesten voeren tegen armoede en onwetendheid in hun gemeenschappen. In uitvoerige discussies kreeg de overtuiging gestalte dat alleen duurzame zelfontwikkeling de uitweg zou zijn uit de armoede en onwetendheid. Aangezien de vrouwen de gemeenschap dragen is het ontwikkelen van kennis van vrouwen van economisch levensbelang voor het overleven van de gehele gemeenschap.
Onder het schoolproject heeft Dibiyya Development Project een waterput gebouwd in Dibiyya waardoor de bevolking van Dibiyya De bevolking woont in lemen huizen met aangestampte vloeren en een bladerdak. Men slaapt op een matje op de grond of op een matras van gras of bladeren. Een ideale broedplaats voor allerlei ongedierte en bacterieen. In de dorpen is geen toegang tot veilig drinkwater en ontbreekt het aan latrines en/of toiletten. Dit is de oorzaak dat in zowel 2006, als 2007 cholera en diaree endemie is uitgebroken, die in 2006 op het hoogtepunt van het droge seizoen (maart-april) het leven kostte aan 26 mensen, in 2007 waren dat 18 mensen. Het toilet voor zover deze al aanwezig is, is een gat in de grond en ligt vaak in een hoek van het huis of tegen het huis aan. De gebrekkige sanitaire voorzieningen zijn de oorzaak van de hoge kindersterfte. Zij veroorzaken ziektes zoals cholera, tuberculose, typhus, dysenterie. Naast deze ziektes heerst er: diarree, aids, hondsdolheid, gele koorts, knokkelkoorts, hepatitis A en B.
Beroepen Zowel mannen als vrouwen in de dorpen zijn overwegend boeren. Tijdens het droge seizoen, na de oogst, doen ze wat (ruil)handel om de tijd naar het volgende seizoen te kunnen overleven. Er zijn geen andere beroepen in Dibiyya of in de andere dorpen
Wegen De meeste (zand) wegen naar de dorpen zijn slecht, vooral in het regenseizoen. Het water kan dan niet afgevoerd worden, waardoor de diepe kuilen in de weg vollopen. Sommige dorpen zijn per auto niet te bereiken vanwege de zeer slechte staat van bruggen over de riviertjes en moerassen. Zijn de bruggen iets beter, dan kunnen er alleen lichte vrachtauto’s over. Dibiyya Development Project heeft bij de implementatie van haar St. Francis Primairy school zelf kunnen ervaren hoe slecht de wegen naar Dibiyya waren, toen bouwmaterialen per vrachtauto daarheen vervoerd moesten worden. De bruggen konden de belasting niet aan, waarop ze gestut moesten worden. Ook was de toestand van de wegen erbarmelijk slecht, vele diepe kuilen vol water. Bij enkele dorpen moest de vrachtauto uitgeladen worden en het bouwmateriaal bestemd voor dat dorp kilometers op het hoofd vervoerd worden. Kambia District Council heeft na lang aandringen van de bewoners de bruggen uiteindelijk verbeterd. Dibiyya Development project heeft enkele kruiwagens en spades ter beschikking gesteld, zodat de bewoners de wegen na het regenseizoen kunnen onderhouden en herstellen.
Rivieren, beken, moerassen Sommige dorpen liggen aan de rivier, andere dorpen bij beken, die in het droge seizoen opdrogen. Bij alle dorpen liggen moerassen, die in het droge seizoen ook opdrogen. Enkele dorpen hebben dan geen andere waterbron dan een primitief uitgegraven bron. De meeste waterputten in de dorpen zijn door gebrek aan onderhoud en/of reparatie niet meer bruikbaar.
SWAP The UNDP report (2004) estimate that during 1990 – 2002, about 57% of the country’s population lived below USD $ 1 a day and a record of -4.5% per capita income. Infant mortality is one of the highest in the world. Poverty deepened as the economy declined and became more intense or pervasive as it compounded with the rising incidence of communicable diseases including TB, typhoid, malaria and HIV/AIDS.
The country has 80 % illiteracy rate (88.7) female; 69.3 male and this is due to the fact that poverty is so endemic to the extent that parents cannot afford to meet the financial requirements of the education of their children ,young girls are particularly at risk ,since the subdue position of females in our society renders girls at risks.
Dibiyyah a section in the Tonko Limba Chiefdom, Kambia District in the Northern Region has a population of about 42,800 inhabitants living in 19 villages and of this 35 % estimated to be children. The nuclear family is the basic unit of the Sierra Leonean society. It is the fundamental entity for social learning, a customary setting for both economic and emotional security for children. The destruction of the nuclear family, coupled with the war and increasing poverty levels in Sierra Leone, exposes children to a volatile and precarious living environment. This resulting situation has increased the number of vulnerable children living with extended family members with difficulty in providing basic needs (such as food, clothing, shelter and access to health services and education) and safety nets for their kin.
The Dibiyyah community inhabitants are predominantly subsistence farmers and producing less than a hectare per season; meaning they face the problems of food security; issues including malnutrition problems. They grow crops mainly Rice, Groundnuts, Cassava & Sorghum for household consumption with little left for sale to source other domestic needs required; thus income levels are low due to low productivity.
Studies have shown that poverty is the leading factor in excluding children from education, something which perpetuates the cycle of marginalization and hardship. A holistic approach is urgently needed to allow those families living in extreme poverty, to send and maintain their children at school for the duration of their primary education.
Dibiyya community is divided into five sections and surrounded by 13 villages and located about 24 KM away from Kambia town. Dibiyya is also a symbol of the high level of deprivation and heavily neglected for too long by development actors in terms of education, agriculture, water, health and, opportunities for livelihoods skills training especially for youth employments the community lacks the presence of development service providers of education, water, health, electricity. Today Dibiyya has an estimated population of 42,800.
97% have a household disposable income of below $ 1 per day ( Le 4000 ).Most of the income at Dibiyya is earned through farming operations, and the general situation is that most families have low and irregular incomes with bleak perspectives for the future.As a result of the war, many families have been broken up and family members have been lost.
Currently there is a local leadership structure, but its impact is undermined through a lack of quality and vision. Apart from Dibiyya Development Foundation, there are virtually no NGOs in Dibiyya. Government presence is partially felt. Landownership is clear and sorted out.
Food access and food security are important concerns for everyone at Dibiyya. Immediate assistance in terms of food aid stopped a long time ago with the end of the country wide resettlement program, and Dibiyya households have to earn an income to provide for their Food needs. This in itself is a problem, given the high density of population in the chiefdom, the limited opportunities for employment and the post war macro-economic factors that Sierra Leone still faces. Few manage to save from whatever earning they make, and financing daily meals is the major concern. Food insecurity is clearly linked to the low level incomes and the fact that food production through traditional methods remains a challenge and Food production through gardening has high potentials due to vast land capital Bron: SWAP-report Cotton Tree Foundation, Freetown
|
De vrouwen hadden de ontwikkelingen en vooruitgang in Guinee gezien en kwamen bijeen om een agrarische groep te vormen, omdat ze van huis uit boerinnen zijn. De groep breidde zich uit en kwam op een bepaald moment op het punt, dat ze zich omvormde tot een gemeenschapsorganisatie “ Community Based Organization “ (CBO). 
Dibiyya ligt in het stroomgebied van enkele grote rivieren en is omgeven door moerassen, een uitstekende broedplaats voor muskieten. De kwaliteit van het oppervlaktewater is slecht en sterk verontreinigd. De rivieren en het oppervlaktewater wordt gebruikt als openbaar toilet, wasgelegenheid en drinkwater. Regelmatig breken endemieën uit zoals malaria, diaree, cholera, tuberculose, tyfus, dysenterie. De bevolking staat dan machteloos. Het Rode Kruis in Kambia probeert door preventie en voorlichting de endemieën te voorkomen. Doorlopend hebben zij cholerapatiënten, maar ook patiënten met andere watergerelateerde ziektes in hun kliniek. 
toegang gekregen heeft tot relatief “veilig” drinkwater. 
